آیا نامیدن “اعتیاد به غذا” مفید است یا مضر؟


زمان خواندن: 6 دقیقه

این یک جمله رایج است: “من به غذای X معتاد هستم” یا “من نمی توانم خودم را در مورد قند کنترل کنم”. مفهوم اعتیاد به غذا به راحتی توسط عموم مردم پذیرفته شده است و تحقیقات نشان می دهد که اکثر مردم معتقدند “چاقی” می تواند ناشی از اعتیاد به غذا باشد. در حقیقت ، نیمی از آنها معتقدند که به غذا معتاد هستند.

با این حال ، این ایده که ما می توانیم به همان شیوه ای که به الکل یا کوکائین اعتیاد داریم ، به غذا معتاد شویم ، در محافل علمی داغ شده است.

برخی از دانشمندان معتقدند که ما می توانیم به عنوان یک ماده به غذا معتاد شویم. دیگران اشاره می کنند که هیچ شواهد محکمی برای حمایت از این ایده وجود ندارد ، اما به احتمال زیاد برخی افراد “اعتیاد به غذا” را تجربه می کنند. (این یک نوع اعتیاد رفتاری خواهد بود ، شبیه معتاد به خرید یا قمار) در این مورد قبلاً در خودم نوشته ام. سیاتل تایمز ستون

اما جنبه دیگری از “اعتیاد به غذا” وجود دارد که در تحقیقات علمی جاذبه بیشتری پیدا می کند. او هست چگونه ایده اعتیاد به غذا باورهای ما را در مورد خود یا دیگران رنگ می کند. بیایید کمی عمیق تر حفاری کنیم.

بحث در مورد ویژگی های اعتیاد به غذا

در اوایل سال جاری ، یک سری مقاله مجله آمریکایی تغذیه بالینی بحث در مورد مفهوم اعتیاد به غذابه به خصوص اینکه آیا به پرخوری و افزایش وزن کمک می کند یا خیر.

چایمحققان بر این عقیده بودند که برخی از افراد به گونه ای غذا می خورند که با حالت مست مست مطابقت داشته باشد. آنها همچنین توافق کردند که کیفیت غذای مصرفی ، عوامل خطرساز فردی و الگوهای غذایی رفتاری در خوردن اعتیاد آور نقش دارد. در پایان ، آنها توافق کردند که عوامل م forثر برای قرار دادن شاخص توده بدنی (BMI) در محدوده “چاقی” چند وجهی هستند و رفتار خوردن اعتیادآور مانند برای برخی از افراد با وزن بدن بالا و رفتار خوردن اعتیاد آور است. همچنین در افرادی با وزن کم بدن رخ می دهد.

در مورد پتانسیل اعتیادآور غذاهای بسیار فرآوری شده اختلاف نظر وجود دارد. به طور خاص ، یکی از محققان خاطرنشان کرد که غذاهای بسیار فرآوری شده – حاوی نمک و طعم دهنده و همچنین کربوهیدرات ها و چربی هایی که به سرعت جذب می شوند – در ایجاد مسیرهای پاداش در مغز م andثرتر و کمتر از غذاهای فرآوری شده هستند. در مقایسه

محقق دیگری گفت که وجود دارد هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد مواد غذایی خاص محرک هستند.رفتار خوردن اعتیادآور ایجاد می کند اول ، غذاهای بسیار فرآوری شده قابل مقایسه با داروهایی نیستند که از طریق مکانیسم های بیوشیمیایی خاص و مستقیم در مغز و بدن عمل می کنند. همچنین ، در نظر بگیرید که اکثر مردم روزانه غذاهای بسیار فرآوری شده را بدون تجربه عوارض مرتبط با دارو مصرف می کنند.

“اعتیاد به غذا” و Fatphobia داخلی

جدا از بحث در مورد اعتیاد به غذا ، برچسب زدن به خود یا دیگران به عنوان “معتاد به غذا” می تواند منجر به آسیب های غیر منتظره شود. فوبیای چربی در جامعه ما رایج است (تکان دهنده است ، من می دانم) و فاتفوبیا می تواند با اعتقادات خاصی در مورد علت افزایش وزن تشدید شود.

اساساً ، هنگامی که ما در مورد علل یک وضعیت سلامتی تصمیم می گیریم (نه این که بودن در یک بدن بزرگ یک بیماری است ، اما در جامعه ما به این صورت نشان داده می شود) ، این تصمیمات توسط خود مردم گرفته می شود.

مطالعه ای که در ماه آگوست در مجله منتشر شد چاقی 447 بزرگسال تصادفی شدند تا یکی از چهار قسمت آموزنده را بخوانند. سه مورد علت “چاقی” را توضیح دادند – یکی بر اعتیاد به غذا ، یکی بر اعتیاد به غذا و دیگری بر عدم تعادل کالری متمرکز بود – و چهارم قسمتی بود که “کنترل” را می خواند که هیچ ارتباطی با وزن ندارد. متن ها به گونه ای طراحی شده اند که لحنی خنثی داشته باشند و از اعمالی مانند “دوست داشتن” ، “تمایل” یا “کنترل خود” استفاده نکرده اند.

سپس شرکت کنندگان ارزیابی های مربوط به اندازه گیری انگ وزن (اصطلاح دیگری برای فتفوبیا) را که به خود (داخلی) یا دیگری (خارجی) طراحی شده بود ، تکمیل کردند. شرکت کنندگانی که قسمتی را مطالعه کردند که علت اعتیاد به غذا را توضیح می داد ننگ وزن داخلی داخلی بالا گزارش شده است در مقایسه با کسانی که در وضعیت کنترل هستند. این بر خلاف انتظار محققان بود.

آنچه واقعاً جالب است این است که افراد گروه برای خواندن متن اعتیاد به غذا تعیین شده بودند سطوح بالای انگ داخلی سازی شده وزن ، صرف نظر از وزن آنها و اینکه آیا آنها خود را با اعتیاد به مواد مخدر مبارزه می کنند یا خیر.

نویسندگان می گویند احتمال دارد که استدلال در مورد نقش غذاهای اعتیادآور در افزایش وزن – اما نه سایر غذاها – ممکن باشد. سرزنش خود شرکت کنندگان در انتخاب غذاهای به اصطلاح “اعتیادآور” بسیار فرآوری شده افزایش یافته یا در مورد اینکه آیا می توانند خوردن این غذاها را متوقف کنند ، ناامید شده اند.به این به نوبه خود ممکن است احساس اضطراب و افسردگی شرکت کنندگان در رابطه با وزن آنها را افزایش دهد ، و همچنین میل آنها به کاهش وزن را افزایش دهد.

“اعتیاد به غذا” و Fatphobia به کارگردانی دیگران

یک مقاله تحقیقی در سال 2019 به طور خاص پرسید که آیا برچسب “اعتیاد به غذا” باعث کاهش وزن شده است. در دو مطالعه جداگانه آنلاین ، از 962 شرکت کننده خواسته شد که قسمتی را در مورد زنی بخوانند که “بسیار اضافه وزن” توصیف شده بود. اما همه مسیرها دقیقاً یکسان نبود.

بر اساس یک تکلیف تصادفی ، برخی از شرکت کنندگان گزیده ای را مطالعه کردند که در آن زن توسط پزشک خود به اعتیاد به غذا (“وضعیت پزشکی”) مبتلا شده بود. در دیگری ، زن معتقد بود که به غذا (شرایط “تشخیص خود”) معتاد است. در مورد سوم ، هیچ اشاره ای به اعتیاد به غذا (وضعیت “کنترل”) نشد.

شرکت کنندگان که بخش های “پزشکی” و “خود تشخیص” را می خوانند انگ های بیشتری را نسبت به زنان ابراز کرد در مقایسه با کسانی که رکورد “کنترل” را می خوانند. این امر در مورد شرکت کنندگان نیز صادق بود که معتقد بودند اعتیاد یک بیماری است نه چیزی که تحت کنترل شخصی ما باشد.

بنابراین ایده این است که اگر کسی به غذا معتاد است ، حتی اگر تقصیر او نیست ، مشکلی در او وجود دارد و او شایسته تحقیر است. تفاوت در نظر مردم از اعتیاد به الکل یا اعتیاد به مواد متفاوت نیست.

از کلمات فراتر بروید

منمن قبلاً آن را گفته ام و باز هم می گویم: اعتیاد به غذا واقعاً یک چیز واقعی است یا نه ، اگر فکر می کنید به غذا معتاد هستید ، احساسات شما واقعی است.

شایان ذکر است که اگر گروهی از افراد را که هنگام خوردن غذای یکسان احساس مشابه “خارج از کنترل” می کنند ، افراد مختلف این گروه این تجربه را با نام های مختلف صدا می کنند:

  • اعتیاد به غذا
  • پرخوری
  • خوردن احساسی
  • خوردن

تنها یکی از این موارد (اختلال پرخوری) دارای معیارهای تشخیصی واقعی است ، اما آنچه واقعاً مهم است نام نیست ، این است که اگر چیزی در مورد خوردن غذا شما را آزار می دهد ، شما سزاوار کمک و پشتیبانی هستید.

من پیشنهاد می کنم که اعتدال جواب نمی دهد. یکی از مواردی که باعث می شود هنگام غذا خوردن احساس کنترل خارج شود ، محدودیت است. این امر زمانی صادق است که کالری را محدود کرده و بدن به اندازه کافی سوخت دریافت نمی کند. این حتی زمانی که ما غذاهای خاص را محدود می کنیم صادق است. این سندرم “میوه ممنوعه” است. و پرهیز جز ممنوعیت مطلق چیست؟

تلاش برای مبارزه با آنچه ممکن است اعتیاد به غذا باشد یا نباشد ، یک دستور العمل برای خوردن مجدد است. واقعاً به زمان و توجه نیاز است تا به آنچه در جریان است ، پی ببرید و تاریخچه غذا و خوردن را کشف کنید. این شامل تجربیات اولیه کودکی است. این امر در مواردی مانند ناامنی غذایی و آسیب ایجاد می شود. این کار درمانی مهمی است که راهی سریع و آسان برای راه حل ندارد.

برخی منابع

من به طور مرتب این قسمت از پادکست Food Psych را توصیه می کنم: “حقیقت در مورد” اعتیاد به غذا “با مارسی ایوانز.” (شماره 80 اگر قبلاً در بستر انتخابی پادکست خود در Food Psych مشترک شده اید.)

من با مارسی مصاحبه کردم سیاتل تایمز سال گذشته و در همان زمان در این ویدیوی فیس بوک در مورد اعتیاد به غذا صحبت شد.


کری دنت یک متخصص تغذیه ، نویسنده مستقل ، مشاور تغذیه بصری ، نویسنده و سخنران مستقر در شمال غربی اقیانوس آرام است. ابرقدرت های او عبارتند از اسطوره های تغذیه مصرف شده و توانمندسازی زنان برای احساس بهتر در بدن خود و انتخاب غذاهایی که از لذت ، تغذیه و سلامتی پشتیبانی می کنند.

این پست را چاپ کنید این پست را چاپ کنید

دیدگاهتان را بنویسید