ادبیات پایداری در کرمانشاه نیازمند توجه است



خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) در کرمانشاه «سر چند عراقی پیدا شد، فکر کنم آمدند ما را ببرند، همان داخل حیاط با فرمانده مهاجمان شروع به دعوا کردند، چند دقیقه ای طول نکشید که درباره کارشان بحث کنند. و صدای آنها بلند شد، بالاخره فهمیدیم که ما هستیم، آنها را به عراقی ها می فروشند و در ازای آن اسلحه و پول می گیرند.»

این یادبود قطعه ای از کتابی با عنوان «نام سیدرضا» است که حاوی خاطرات فردی به نام سیدرضا موسوی است که در آخرین روز خدمت سربازی خود در شهرستان سرپل ذهاب استان کرمانشاه به اسارت درآمده است. نیروهای ضد انقلاب که با ارتش عراق همکاری می کردند.

این کتاب توسط رضا جمشیدی نویسنده کرمانشاهی در راستای حفظ ادبیات ماندگار و حفظ خاطرات آزادگان و حاصل ۶۳ ساعت گفتگوی مستقیم نویسنده با سیدرضا موسوی است.

جمشیدی شاعر و نویسنده جوان سرپل ذهبی سالهاست که به دو زبان فارسی و کردی شعر می سرود. از وی تاکنون ۲۲ عنوان کتاب منتشر شده است که شامل اشعار، رمان، داستان، مستندهای تاریخی و تحقیقات تاریخی است.

مقام برتر شعر کردی در غرب کشور، مقام اول شعر منطقه هورامان در بخش کردی کلهری و مقام اول جشنواره شعر دفاع مقدس در بخش کردستانی از افتخارات این کرمانشاهی است. شاعر


به مناسبت سالگرد بازگشت آزادگان دفاع مقدس به میهن، با این نویسنده درباره معرفی آثار، موانعی که بر سر راه نویسندگان عرصه ادبیات ماندگار در ایران قرار دارد به گفت و گو نشستیم. این استان و اجازه حضور بهتر رزمندگان در جبهه های نبرد را نمی دهند.



کدام یک از آثار شما در حوزه ادبیات زندان منتشر شده است؟
دو کتاب با نام های «نام سیدرضا» و «زخم های اردوگاه موصل» منتشر شده است. کتاب سید رضا که حاوی خاطرات آقای سیدرضا موسوی اولین زندانی فراری از زندان عراق است. توسط انتشارات سوره مهر در تهران با شمارگان ۱۲۵۰ نسخه در سال ۱۳۷۶ منتشر شده است که به فروش رسیده و اکنون از بازار خارج شده است و منتظر چاپ دوم آن هستیم.

کتاب دوم با نام «زخم های اردوگاه موصل» حاوی خاطرات آزاده ای به نام صادق عزیزی است که بسیار جذاب است و امسال توسط انتشارات سوره مهر در شمارگان ۱۰۰۰ نسخه منتشر شده است.

ماجرای فرار اولین اسیر از زندان های عراق در کتاب شما چگونه مطرح شده است؟

سیدرضا فرمانده عملیات فرار که در آخرین روز خدمتش اسیر شده بود، سرانجام به همراه دو تن از همرزمانش موفق شد از زندان مخوف عراق فرار کند و پس از چند روز سخت به ایران بازگردد و اولین اسیر فراری باشد. از زندان عراق سیدرضا هنگام ورود به مرز ایران به اسارت حزب دمکرات درآمد و حتی به اعدام محکوم شد. سپس او نیز توسط حزب کومله دستگیر می شود و پس از خلاص شدن از شر آنها به شهر خود باز می گردد.

چرا کتاب «قرارگاه مجروحین موصل» را کتاب سرنوشت نیز می نامند؟ از نجات معجزه آسای قهرمان این کتاب پس از شلیک گلوله بگویید.
نام این کتاب به دلیل تشابه نام تغییر کرده است، صادق عزیزی در نوجوانی به جبهه می رود، اسیر می شود و در حالی که ترکش به مغزش اصابت می کند به طرز معجزه آسایی زنده می ماند و مدتی را در بیمارستان های عراق در کما می گذراند. و پس از بازگشت بهبودی به اردوگاه، یکی از اولین اسیری است که به دلیل شرایط جسمانی آزاد شده است و همچنین جزو اولین کسانی است که به کربلا مشرف شده و خانواده اش به مدت دو سال از وجود او بی خبر بودند. ، تا اینکه صلیب سرخ خانواده را از زنده ماندن او مطلع کرد.

ماندگارترین چارچوب برای حفظ ادبیات، مجموعه خاطرات است و از این میان، رها شده گنجینه های گرانبهایی هستند که باید ثبت شوند، روند این اقدام را در کرمانشاه چگونه ارزیابی می کنید؟
در کرمانشاه در بحث آزادگان به ادبیات مکتوب توجه چندانی نمی شود و بیشتر به فعالیت در حوزه هنری، بنیاد حفظ آثار و سوره مهر و بیشتر خاطراتی که به ندرت گردآوری شده است توجه می شود. به مرحله چاپ برسند و اگر منتشر شوند، به خصوص اگر ناشر در کرمانشاه باشد، اما در تعداد و توزیع زیاد عرضه نشود.

اگر نسل جوان می‌خواهد با بخشی از خاطرات و زندگی آزادگان آشنا شود، باید کتاب‌ها را در اختیار آنها قرار داد، به صورت مستند به آنها هدیه داد یا فیلم به نمایش گذاشت. ، نقد شود یا این کتاب ها در قالب مسابقات کتابخوانی معرفی شوند.
ادبیات پایداری در کرمانشاه نیازمند توجه است

در استانی که در دوران دفاع مقدس جایگاه ارزشمندی دارد و دومین شهر در تعداد شهداست و اولین و آخرین گلوله جنگ در این شهر توسط دشمن شلیک شد، تکلیف کتاب هایی که بیان خاطرات آزادیخواهان و مبارزان ?
متأسفانه پس از انتشار کتاب هیچ اتفاق مثبت فرهنگی-هنری رخ نمی دهد، گاهی اوقات این کتاب ها به صورت نامنظم در ادارات توزیع می شود و توجه چندانی نمی شود.

آیا این فقط برای کتاب های بومی است؟
کتاب هایی که چاپ ملی می شوند از نظر پخش، ترجمه و ارائه بهتر هستند یا فیلم و مستند ساخته می شود اما در کرمانشاه کمترین خلاقیت در این زمینه وجود دارد.



به مشکلاتی که بر سر راه نویسندگان ادبیات بازداشت و ماندگاری قرار دارد اشاره کنید، چگونه با این موانع برخورد می کنید؟
مدت زیادی با حوزه هنری و با بنیاد حفظ آثار کار کردم. اما در حال حاضر بیشتر فعالیت های من در حوزه هنری است، به دلیل مشکلات فراوان از جمله محدودیت های مالی، توجه چندانی به نویسندگان این حوزه نمی شود. بنابراین، به اصطلاح مورد به مورد، اگر موضوع جذابی داشته باشد، به ادبیات پایدار می پردازم و یک پشتوانه کوچک انگیزه را از نویسنده می گیرد. چون نوشتن وقت گیر و پر زحمت است و بیشتر به خاطر علاقه شخصی به این سمت می روم.

مراسم رونمایی، نقد و بررسی و معرفی این گونه آثار در استان های دیگر نیز برگزار می شود، همان حمایتی که از کتاب های «دا نورالدین پسر ایران» رخ داد، باید برای کتاب های دیگر هم اتفاق بیفتد تا شناخته شوند و پیامشان به گوش نسل جوان برسد. .