ایمنی ترکیبی در برابر کرونا (ترکیبی از ایمنی طبیعی و واکسن)


مصونیت از ویروس SARS-CoV-2 مسئله مهمی برای جامعه جهانی است. بنابراین ، تعیین کیفیت و مدت زمان حفاظت از آن مسئله مهمی است. اما سیستم ایمنی سازگار پیچیده است و این عوامل می توانند بین ایمنی طبیعی (ناشی از عفونت) و ایمنی ایجاد شده توسط واکسن ها متفاوت باشد. پس از واکسیناسیون ، چه نوع ایمنی در افراد دارای ایمنی طبیعی ایجاد می شود؟ ما این موضوع را در مجله پزشکی اپل بررسی می کنیم.

ساختار سیستم ایمنی بدن

ایمنی ترکیبی به ویژه به دلیل یافته های قابل توجهی که افراد مبتلا به عفونت قبلی SARS-CoV-2 در برابر واکسن های کووید -19 ایجاد می کنند ، بسیار جالب است. حافظه ایمونولوژیک منبع ایمنی محافظتی است. واکسن ویروس SARS-CoV-2 دارای دو مسیر مجزا از ایمنی طبیعی و حفاظت از ایمنی است. یک سیستم ایمنی سازگار از سه جزء اصلی تشکیل شده است:

  • سلولهای B (منبع آنتی بادی ها)
  • سلول T+ CD4
  • سلول T+ CD8

در مورد ایمنی طبیعی ، حافظه ایمونولوژیکی ویروس SARS-CoV-2 برای سلولهای CD4+ T ، سلولهای T CD8+ ، سلولهای حافظه B و آنتی بادیها در طول 8 ماه مشاهده شده است ، با کاهش نسبتاً کمی که به نظر می رسد تا حدودی پایدار باشد. یک سال..

ایمنی طبیعی در برابر انواع حفره ها

سطح ایمنی می تواند در محدوده ای باشد و مطالعات بزرگ نشان داده است که ایمنی طبیعی در برابر عفونت با علامت کووید -19 بین 93 تا 100 درصد برای بیش از 7 تا 8 ماه ، از جمله مواردی که SARS در آن قرار دارد ، است. نگرانی. 2 به اندازه آلفا گسترده بود. ایمنی طبیعی نسبت به سویه های ویروسی با تغییراتی همراه است که تشخیص آنتی بادی را به میزان قابل توجهی کاهش می دهد [برای مثال، بتا (B.1.351)، گاما (P.1)، یوتا (B.1.526) و دلتا (B.1.617)] این کمتر روشن است و شواهدی از عفونت های مکرر با چنین گونه هایی وجود دارد. ایمنی طبیعی و واکسن باعث کاهش فعالیت آنتی بادی خنثی کننده در برابر اکثر گونه های نگران کننده (VOC) می شود. این واقعیت که اکثر VOC ها دارای جهش هایی هستند که باعث می شود آنتی بادی ها تا حدی فرار کنند ، شواهدی از فشار انتخابی برای فرار از ایمنی طبیعی است.

اثر واکسن در جهش های مختلف ویروس

ارتباط بیولوژیکی با کاهش توانایی خنثی سازی آنتی بادی ها علیه سویه های ویروس از آزمایشات بالینی واکسن و مطالعات مشاهده ای مشهود است. Astrazenca از 75٪ در مورد گونه های بتا به 11٪ در موارد علامتی کاهش یافت. در مقابل ، اثر واکسن Pfizer-Biontech در برابر موارد با علائم نوع بتا از 95 to به 75 decreased کاهش یافته و حفاظت در برابر بیماری های شدید در 97 remained باقی مانده است. گزارش ها نشان می دهد که هر دو واکسن بیشترین اثر خود را در برابر گونه های دلتا حفظ کرده اند.

حفاظت ویژه

چه اتفاقی می افتد هنگامی که افراد قبل از آلوده شدن واکسینه می شوند: مشاهدات از مطالعات متعدد نشان دهنده یک همکاری چشمگیر است-یک ایمنی هیبریدی قوی که ناشی از ترکیبی از ایمنی طبیعی و ایمنی ناشی از واکسن است. وقتی ایمنی طبیعی در برابر ویروس SARS-CoV-2 با ایمنی ناشی از واکسن ترکیب شود ، پاسخ ایمنی بیشتری از آنچه انتظار می رود وجود دارد. [مترجم : اگر به یاد داشته باشیم پژوهش اسرائیل در این مورد نشان داد که این ترکیب ایمنی آنچنان قوی است که هیچ واکسنی همتای آن وجود ندارد.] به نظر می رسد هر دو جزء ، سلول های B و سلول های T در ایمنی هیبرید وجود دارند.

امنیت ترکیبی

آنتی بادی های خنثی کننده

یک س importantال مهم در مورد ایمنی ناشی از آنتی بادی نسبت به گونه های مورد نگرش این است که آیا فقدان آنتی بادی های خنثی کننده آنتی ژن به طور ذاتی در گونه های مورد توجه کم است. آیا به طور طبیعی و در واقع برای سلول های B تشخیص پروتئین های جهش یافته گونه های ویروسی چالش برانگیز است؟ پاسخ منفی است.

مطالعات بر روی عفونت گونه های بتا طبیعی نشان داد که پاسخهای آنتی بادی خنثی کننده به این گونه و گونه اجدادی قوی است. علاوه بر این ، آنتی بادی های ضد خنثی کننده بتا پس از واکسیناسیون افراد پیش آلوده با گونه های غیر بتا تقریباً 100 برابر بیشتر از آنتی بادی های پس از عفونت و 25 برابر بیشتر از آنتی بادی های پس از واکسیناسیون بود ، اگرچه نه واکسن و نه عفونت طبیعی بتا اسپایک شامل نمی شد این افزایش میزان خنثی سازی قبلاً توسط Stamatotos و همکاران گزارش شده بود. و سپس توسط بسیاری از مطالعات تأیید شد. به طور کلی ، پتانسیل و میزان پاسخ آنتی بادی به دنبال واکسیناسیون افرادی که قبلاً با SARS-CoV-2 آلوده شده بودند غیرمنتظره و غیرقابل پیش بینی بود. * چرا این محدوده خنثی سازی رخ می دهد؟

تاثیر سلولها بر ایمنی بدن

سلولهای حافظه B یک علت اصلی هستند. آنها دو عملکرد اساسی دارند: یکی تولید آنتی بادی های یکسان در صورت آلوده شدن مجدد به همان ویروس ، و دیگری رمزگذاری کتابخانه ای از جهش های آنتی بادی ، که مخزنی از سویه های نقص ایمنی است. این سلولهای حافظه B ، که در پاسخ به عفونت اصلی ایجاد می شوند ، سیستم ایمنی بدن را پیش بینی می کند که در آینده کدام گونه ویروسی ظاهر می شود.

این استراتژی تکاملی دیدنی برای ایمنی در برابر SARS-CoV-2 به وضوح نشان داده شده است: بخش قابل توجهی از سلول های B حافظه آنتی بادی هایی را که قادر به اتصال به گونه های مزاحم هستند ، خنثی می کند و کیفیت این سلول های حافظه B با گذشت زمان افزایش می یابد.

بنابراین ، افزایش آنتی بادی های خنثی کننده ویروس پس از واکسیناسیون در افراد آلوده به ویروس SARS-CoV-2 قبل از واکسیناسیون ممکن است منعکس کننده فراخوانی سلول های B با کیفیت بالا باشد که پس از عفونت اصلی ایجاد شده اند.

امنیت ترکیبی

عملکرد سلولهای ایمنی B و T

سلولهای T در پاسخ به عفونت برای تولید سلولهای مختلف حافظه B مورد نیاز هستند. توسعه سلول های B در پاسخ به عفونت یا واکسیناسیون با ساختارهای ریزآناتومی ایمونولوژیکی موسوم به مراکز پیش ساز وابسته به سلول T تقویت می شود که توسط سلول های کمکی فولیکولار CD4+ T (TFH) آموزش دیده اند. بنابراین ، سلول های T و سلول های B با هم کار می کنند و آنتی بادی های گسترده ای را علیه سویه های ویروس تشکیل می دهند. علاوه بر این ، به نظر می رسد سلول های T در مرحله فراخوانی مهم هستند.

سلولهای حافظه B به طور فعال آنتی بادی تولید نمی کنند. آنها سلولهای منقرض شده ای هستند که تنها در صورت عفونت مجدد یا پس از واکسیناسیون ، آنتی بادی ها را سنتز می کنند. سلولهای حافظه B در مقایسه با عفونت طبیعی یا واکسیناسیون ، ایمنی هیبرید را 5 تا 10 برابر افزایش می دهند.

به نظر می رسد سلول های CD4+ T و سلول های TFH مخصوص ویروس محرک مهمی برای جذب و تکثیر این سلول های B SARS-CoV-2 بوده و تیترهای آنتی بادی قابل توجهی مشاهده شده است. آنتی بادی ها به وضوح در محافظت در برابر عفونت مجدد SARS-CoV-2 دخیل هستند ، اما شواهد به نقش سلول های T نیز اشاره می کند.

پاسخ سلول های T به SARS-CoV-2 در عفونت های طبیعی نسبتاً گسترده است و اکثر اپیتوپ های سلول T در گونه های در معرض خطر جهش ندارند ، این نشان می دهد که احتمالاً سهم سلول های T در ایمنی محافظ حفظ می شود. اکثر واکسن های COVID-19 مورد استفاده حاوی یک آنتی ژن واحد ، Spike هستند ، در حالی که SARS-CoV-2 حاوی 25 پروتئین مختلف ویروسی است. بنابراین ، محدوده اپیتوپ سلول های CD4+ T و CD8+ T در واکسن های فعلی COVID-19 محدودتر از عفونت های معمولی است ، در حالی که ایمنی ترکیبی شامل سلول های T سنبله و ضد سنبله است.

تاثیر واکسن ها بر ایمنی ترکیبی

جالب هست،

  • واکسنهای mRNA Pfizer-Biontech و Moderna می توانند پاسخ سلولهای سنبله CD4+ T را در افرادی که قبلاً با یک دوز واکسن آلوده شده اند ، افزایش دهند. تفاوت در پاسخ سلول های T پس از دو دوز واکسن در این افراد بسیار متغیر است. آیا رویکرد واکسیناسیون طبیعی/واکسن می تواند راهی برای تقویت ایمنی باشد؟
  • واکسن شینگریکس در جلوگیری از زونا به افرادی که قبلاً به ویروس واریسلا زوستر مبتلا شده اند بسیار م effectiveثر است (97٪ اثربخشی) و واکنش های بسیار بیشتری نسبت به عفونت طبیعی به تنهایی ایجاد می کند.

آخرین کلمه

این فرض در مورد ترکیب بسترهای واکسن نیز صدق می کند. مدتهاست مشاهده شده است که ترکیبی از دو نوع مختلف واکسن در یک رژیم ناهمگن دو دوز می تواند پاسخ ایمنی به طور قابل توجهی قوی تر از یک پلت فرم واحد ایجاد کند. این می تواند همراه با واکسن های COVID-19 مانند واکسن های ناقل mRNA و آدنوویروس اتفاق بیفتد. یافته های اخیر در زمینه ایمونولوژی SARS-CoV-2 شگفتی هایی است که به طور بالقوه می تواند برای ایجاد ایمنی بهتر در برابر COVID-19 و سایر بیماری ها مورد استفاده قرار گیرد.

تیم علمی کرونا

احسان پاکروانی

محسن نعیم

منبع:

دیدگاهتان را بنویسید