مطالعات فرهنگی در زمینه ظهور تاریخ فرهنگی بسیار بحث برانگیز است



گزارش کردن خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا)نشست «مسائل و پرسش های تاریخ فرهنگ» توسط پژوهشگاه تاریخ ایران به عنوان پنجمین پیش نشست «همایش تاریخ فرهنگ در ایران» با سخنرانی دکتر حسینعلی نوذری در پژوهشگاه علوم انسانی برگزار شد. و علوم فرهنگی. مطالعات.

حسینعلی نوذری گفت: تاریخ فرهنگی به دلیل تأثیری که در عرصه تاریخ دارد در هیچ موضوعی متوقف نمی شود و نباید متوقف شود. نکته ای که در اینجا می خواهم به آن اشاره کنم این است که متأسفانه در بسیاری از محافل علمی و دانشگاهی، تاریخ فرهنگی به یک مقوله یا مقوله های محدود اختصاص داده می شود. در حالی که تاریخ در روند تکامل خود زمینه های مختلفی را برای خود تعریف و تعیین می کند، تاریخ فرهنگی به عنوان یکی از شاخه ها یا جوانه زدن از دل تنه عظیم درخت تاریخ نمی تواند به این یا آن زمینه خاص در تاریخ محدود شود. اولین مکان.

وی افزود: چرا نمی توان تاریخ فرهنگی را به یک یا چند حوزه خاص محدود کرد؟ با توجه به اینکه موضوع اصلی مطالعه تاریخ که برخی در این تعریف آن را موضوع اصلی مطالعه نمی دانند یعنی فرهنگ، نمی گویند موضوع اصلی مطالعه تاریخ فرهنگی است، بلکه می گویند فرهنگ. بستری است که در درون سوژه به صورت مادر شکل گرفته و ظاهر می شود و دیده می شود. بنابراین، از این منظر، جنبه اساسی از آنچه را که به عنوان موضوع مطالعه تاریخ فرهنگی تعریف یا در نظر گرفته می شود، ارائه می دهد.

این استاد علوم سیاسی تصریح کرد: چون فکر می کنند این مبحث مورد بررسی در واقع بستری است که جایگاه چتر جامع یا مفهوم بستر جامع را پیدا می کند. بنابراین تاریخ فرهنگی به یک معنا مربوط به بستری است که در هیچ جا و موضوعی محدود نمی شود. تعریفی که ما از فرهنگ داریم را ما تعریف نمی کنیم، بلکه دست اندرکاران حوزه فرهنگ، چه رویکردهای مدرن و چه پسامدرن، تعریف می کنند. در واقع حوزه فرهنگ حوزه بسیار متنوع و گسترده ای است که مسائل اساسی را در بر می گیرد. به همین دلیل است که مطالعات فرهنگی بسیار بحث برانگیز است.

حسینعلی نوذری گفت: به بحث برانگیز بودن مطالعات فرهنگی هم اشاره می کنم، زیرا برخی وقتی می خواهند منشأ تاریخ فرهنگی را بگویند به چند جریان به عنوان جریان های شتاب دهنده یا پیشرو به عنوان پیدایش و پیدایش تاریخ فرهنگی اشاره می کنند. از جمله فقدان یا ضعف و زوال. که در گفتمان های کلاسیک یا مدرن رخ داد یا شکست برخی گفتمان های اساسی در تبیین پدیده های تاریخی و بدین ترتیب این جریان ها بخشی از گذشته خود را از دست دادند.

وی ادامه داد: به عنوان مثال، قبل از ظهور تاریخ فرهنگی به عنوان یک ژانر اساسی در عرصه تاریخ نگاری، بسیار قبل از دهه ۱۹۷۰، در دوران قبل از افول مارکسیسم یا افول کمونیسم به عنوان یک نظام سیاسی. بنابراین، کاربرد یا پیوند ضعف و نقص در رویکردها و رویکردهای تبیینی و تحلیلی مارکسیستی در برخورد با رویدادهای تاریخی به عنوان یکی از زمینه های پیدایش و ظهور به اصطلاح تاریخ فرهنگی، تا حدودی جای سوال دارد.

این پژوهشگر حوزه تاریخ فرهنگی تصریح کرد: بنابراین تاریخ فرهنگی این توصیف هم خصلت بین رشته ای دارد و هم به اصطلاح ویژگی تحول دانش تاریخی است. اگر به مطالعاتی که در زمینه تاریخ نگاری انجام شده است، به ویژه کتاب «تاریخ و نظریه اجتماعی» نوشته پیتر برک نگاهی بیندازیم، به این معنا متوجه می شویم که می توان این روند را به طور دقیق در حوزه تاریخ فرهنگی مشاهده کرد. . . به این ترتیب، چه در حوزه تاریخ نگاری و چه در زمینه مطالعات فرهنگی، به ضرورت استفاده از حداقل پنج عنصر به عنوان مؤلفه های اساسی رویکردهای روش شناختی در مطالعه تاریخ یا علوم اجتماعی می پردازیم.

این عناصر پنج گانه بنا به تعریف یا ترتیبی که دارند عبارتند از مفهوم نظریه در تئوری، جایگاه نظریه ها در مطالعات علوم اجتماعی، مدل ها، مفاهیم، ​​روش ها و رویکردها در واقع به عنوان سازوکارها یا ابزارها و مکانیسم ها در نظر گرفته می شوند، همانطور که در حوزه مطالعات روش شناختی و سایر حوزه های تحلیل شامل تاریخ و حوزه های مختلف علوم اجتماعی و انسانی است.


حسینعلی نوذری گفت: ما در مطالعات تاریخ فرهنگی کاربرد این پنج عنصر را داریم. بنابراین مطالعات تاریخ فرهنگی از این منظر، مطالعاتی تلقی نمی شوند که فاقد الگوهای روش شناختی، مفاهیم محتوا، نظریه و رویکرد یا رویکرد یا روش باشند. زیرا مطالعات فرهنگی بسته به اینکه بخواهیم به کدام یک از موضوعات و موضوعات توجه کنیم، می توانیم الگو، مفهوم، روش، نظریه و طرح خاصی را انتخاب کنیم.

وی افزود: یک نکته واضح در رابطه با مطالعات فرهنگی که نباید از آن غافل شویم این است که مطالعات تاریخ فرهنگی بدون شک متاثر از نگرش های لیبرالی است. به این معنا که عامل این یا آن طرحی جا افتاده و شناخته شده یا روشی خاص با مفهوم و مفاهیم خاص و رویکردی خاص است. در مطالعات تاریخ فرهنگی، مانند خود مطالعات فرهنگی، دست محقق بسته به نوع موضوعی که مورد بررسی قرار می‌دهد و از کدام مدل، روش، رویکرد و مفاهیم استفاده می‌کند، باز است.