انسولین و گلوکاگون چگونه قند خون را کنترل می کنند؟ – مشاوره تغذیه تلفنی


انسولین و گلوکاگون چگونه قند خون را کنترل می کنند؟

لوزالمعده انسولین و گلوکاگون را ترشح می کند. هر دو هورمون نقش مهمی در تعادل سطح قند خون دارند. اگر سطح هریک از این هورمون ها بیشتر یا کمتر از حد مطلوب باشد ، سطح قند خون ممکن است افزایش یا کاهش یابد. انسولین و گلوکاگون در کنار هم به ایجاد حالتی در بدن به نام هموستاز کمک می کنند که در آن وضعیت بدن ثابت می ماند. هنگامی که قند خون بیش از حد بالا باشد ، لوزالمعده انسولین بیشتری ترشح می کند. هنگامی که سطح قند خون کاهش می یابد ، لوزالمعده گلوکاگون را برای افزایش قند خون آزاد می کند. این تعادل به تامین انرژی کافی برای سلول ها کمک می کند ، در حالی که از آسیب عصبی ناشی از سطح بالای قند خون جلوگیری می کند.

این مقاله عملکرد و فرآیندهای انسولین و گلوکاگون و همچنین اثرات آن بر دیابت را شرح می دهد.

انسولین ، گلوکاگون و قند خون

انسولین و گلوکاگون بر سطح قند خون در بدن تأثیر می گذارد. بدن کربوهیدرات ها را از غذا به گلوکز تبدیل می کند که یک قند ساده است. گلوکز به عنوان یک منبع مهم انرژی عمل می کند.

سطح قند خون ، معیاری برای میزان استفاده بدن از گلوکز است.

این موارد در طول روز متفاوت است. با این حال ، در بیشتر موارد ، انسولین و گلوکاگون این سطوح را در محدوده سالم نگه می دارند.

هنگامی که بدن گلوکز کافی را تبدیل نمی کند ، سطح قند خون بالا می ماند. انسولین به سلول ها در جذب گلوکز کمک می کند ، قند خون را کاهش می دهد و سلول هایی را که برای انرژی به گلوکز نیاز دارند ، تامین می کند.

هنگامی که سطح قند خون بسیار پایین است ، لوزالمعده گلوکاگون را آزاد می کند. گلوکاگون به کبد کمک می کند تا گلوکز ذخیره شده را آزاد کند ، که باعث افزایش قند خون می شود.

سلولهای لوزالمعده مسئول ترشح هورمون انسولین و گلوکاگون هستند. لوزالمعده شامل بسیاری از این گروه های سلولی است. لوزالمعده شامل چندین نوع سلول از جمله سلول های بتا که انسولین را آزاد می کنند و سلول های آلفا که گلوکاگون را آزاد می کنند ، می باشد.

انسولین چگونه کار می کند؟

سلولها برای تامین انرژی به گلوکز نیاز دارند. با این حال ، اکثر آنها قادر به استفاده از گلوکز بدون کمک انسولین نیستند.

انسولین اجازه می دهد تا گلوکز به سلول ها برسد. گلوکز به گیرنده های انسولین در سلول های سراسر بدن متصل می شود و انسولین به گلوکز کمک می کند تا وارد سلول شود.

سطوح پایین انسولین به طور مداوم در سراسر بدن در گردش است. وقتی قند خون بالا باشد ، سیگنال های انسولین به کبد منتقل می شود. کبد گلوکز را جذب کرده و سپس آن را به مولکول دیگری به نام گلیکوژن تبدیل می کند.

هنگامی که سطح قند خون کاهش می یابد ، گلوکاگون به کبد دستور می دهد تا گلیکوژن را به گلوکز تبدیل کرده و سطح قند خون را عادی کند.

انسولین همچنین با انتقال اسیدهای آمینه به عضلات کمک می کند تا بعد از آسیب بهبود یابند. اسیدهای آمینه به ساخت پروتئین در بافت ماهیچه ای کمک می کند ، بنابراین وقتی سطح انسولین پایین است ، ماهیچه ها نمی توانند به درستی ترمیم شوند.

گلوکاگون چگونه کار می کند؟

کبد گلوکز را برای تأمین انرژی سلول ها در دوره های پایین قند خون ذخیره می کند. خوردن ضعیف و عدم خوردن غذا می تواند قند خون را کاهش دهد. با ذخیره گلوکز ، کبد از ثابت ماندن سطح قند خون بین وعده های غذایی و هنگام خواب اطمینان می دهد.

هنگامی که قند خون کاهش می یابد ، سلول های پانکراس گلوکاگون ترشح می کنند. گلوکاگون به کبد کمک می کند تا گلیکوژن را به گلوکز تبدیل کند و جذب گلوکز را در جریان خون افزایش می دهد.

انسولین و گلوکاگون در یک چرخه عمل می کنند. گلوکاگون با کمک به کبد قند خون را افزایش می دهد ، در حالی که انسولین به سلول ها در استفاده از گلوکز کمک می کند ، که باعث کاهش قند خون می شود.

سطح مطلوب قند خون

عوامل زیادی می توانند سطح قند خون را افزایش یا کاهش دهند ، از جمله مقاومت به انسولین ، دیابت و رژیم غذایی نامتعادل. واحد استاندارد اندازه گیری سطح قند خون میلی گرم در دسی لیتر (میلی گرم در دسی لیتر) است. محدوده مطلوب قند خون به شرح زیر است:

زمان

سطح قند خون (میلی گرم/دسی لیتر)

قبل از صبحانه

فرد بدون دیابت: 100 نفر

افراد مبتلا به دیابت: 130-70

دو ساعت بعد از غذا

فرد بدون دیابت: کمتر از 140

افراد مبتلا به دیابت: 180. کمتر از

وقت خواب

افراد بدون دیابت: 120

افراد مبتلا به دیابت: 150-90

A1C اندازه گیری است که تصویری از متوسط ​​گلوکز را در مدت زمان طولانی نشان می دهد. A1C برای افراد مبتلا به دیابت باید کمتر از 7 درصد و برای افراد بدون دیابت کمتر از 6 درصد باشد.

سطح قند خون چگونه بر بدن تأثیر می گذارد؟

انسولین و گلوکاگون هیچ تأثیر فوری ندارند ، به ویژه در افرادی که قند خون بالا یا پایین دارند.

قند خون بالا

علائم قند خون بالا عبارتند از:

  • ادرار زیاد: کلیه ها سعی می کنند گلوکز اضافی را دفع کرده و به قند خون بالا پاسخ دهند.
  • تشنگی زیاد با تکرر ادرار: هنگام تلاش برای کنترل قند خون ، کلیه ها دچار کم آبی می شوند و احساس تشنگی زیادی می کنند.
  • گرسنگی شدید: قند خون بالا مستقیماً باعث احساس گرسنگی در شما نمی شود. با این حال ، انسولین پایین اغلب باعث گرسنگی همراه با قند خون بالا می شود.

با گذشت زمان ، قند خون بسیار بالا می تواند منجر به علائم زیر شود:

  • کاهش وزن بدون دلیل مشخص
  • بهبودی آهسته
  • خارش و خشکی پوست
  • افزایش خطر عفونت
  • سردرد
  • خستگی و عدم تمرکز
  • تاری دید
  • یبوست ، اسهال یا هر دو
  • اختلال نعوظ در مردان

قند خون پایین

تأخیر بین وعده های غذایی ، تغذیه نامناسب ، برخی داروهای دیابت و برخی بیماری های خاص می تواند سطح قند خون را کاهش دهد.

علائم کاهش قند خون عبارتند از:

  • سرگیجه
  • ضربان قلب سریع
  • ضعف
  • سوزن سوزن شدن ، به ویژه در زبان ، لب ها ، بازوها یا پاها
  • گرسنگی همراه با حالت تهوع
  • بیهوش شد
  • سردرگمی و عدم تمرکز
  • تحریک پذیری

در صورت عدم درمان ، قند خون پایین می تواند منجر به تشنج یا از دست دادن هوشیاری شود.

انواع دیابت

دیابت زمانی ایجاد می شود که انسولین ناکارآمد شود یا بدن نتواند آن را تولید کند. این بیماری مشکلاتی در کنترل قند خون ایجاد می کند.

انواع مختلفی از دیابت وجود دارد:

دیابت نوع 1

دیابت نوع 1 یک بیماری خود ایمنی است که اغلب در سنین جوانی بروز می کند. به همین دلیل است که گاهی اوقات دیابت نوجوانان نامیده می شود.

این نوع دیابت شامل حمله سیستم ایمنی به سلول های بتا تولید کننده انسولین در پانکراس است.

افراد مبتلا به دیابت نوع 1 اغلب قند خون بسیار بالایی را تجربه می کنند. سطح انسولین پایین است ، به این معنی که آنها نمی توانند مقادیر زیادی گلوکز را در جریان خون خود مصرف کنند.

دیابت نوع 2

دیابت نوع 2 شایع ترین نوع دیابت است و معمولاً با شیوه زندگی مانند اضافه وزن تشدید می شود.

افراد مبتلا به دیابت نوع 2 مقاومت به انسولین دارند ، این بدان معناست که بدن قادر به تولید انسولین کافی یا استفاده بهینه از انسولین تولید شده نیست.

دیابت بارداری

دیابت حاملگی نوعی دیابت است که در برخی از زنان در دوران بارداری بروز می کند. هنگامی که یک زن باردار است ، جفت ، که از نوزاد در حال رشد حمایت می کند ، می تواند توانایی مادر در استفاده از انسولین را کاهش دهد. این منجر به مقاومت به انسولین می شود که علائم آن شبیه علائم دیابت نوع 2 است.

دیابت بارداری معمولاً پس از تولد نوزاد از بین می رود. با این حال ، این یک عامل خطر برای دیابت نوع 2 در آینده است.

برخی از افراد مبتلا به دیابت نوع 1 و برخی دیگر مبتلا به دیابت نوع 2 باید سطح انسولین خود را کنترل کرده و قند خون خود را از طریق رژیم غذایی و ورزش منظم کنترل کنند.

مترجم: سید حمید رضا نازیک

منبع:

پزشکی جدید

دیدگاهتان را بنویسید